Punjabi Moral Story

Punjabi Moral Story : ਤਾਓ ਬੂ ਚਿਨ ਚੀਨ ਦੇ ਮਹਾਨ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਸੰਤ ਸਨ ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਤਾਂ ਸਨ ਹੀ ਸਾਦਗੀ ਭਰਿਆ ਜੀਵਨ ਵੀ ਜਿਉਂਦੇ ਸਨ। ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਸਨ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਵਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣੀ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕਰਮਸ਼ੀਲ ਬਣਾਉਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਾ ਸੀ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚੰਗੇ ਨਾਂ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਪਹੁੰਚਿਆ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ।
ਸੰਤ ਤਾਓ ਨੇ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੀਨ ਦੁਖੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ । ਉਹ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਦਵਾਈ ਆਦਿ ਦਿੰਦਾ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਚ ਨਾ ਦਿਨ ਦੇਖਿਆ ਨਾ ਰਾਤ ਉਹ ਆਪਣਾ ਆਰਾਮ ਸੁੱਖ ਚੈਨ ਵੱਡ ਕੇ ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ ।
ਚੁੰਗ ਸਿਨ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸ ਨੇ ਸੰਤ ਤਾਓ ਬੂ ਚਿਨ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਮਹਾਤਮਾ ਜੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਮੈਨੂੰ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ।
ਸੰਤ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲੇ ਤੇਰਾ ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਹੀ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ। ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਕੰਮ ਸੌਂਪੇ ਗਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਲਨਾ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਤੂੰ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਇਹੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸਿਰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸਗੋਂ ਜੀਵਨ ਵਿਵਹਾਰ ਤੋਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੂੰ ਇਸ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਮੁਹਾਰਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਿਵਹਾਰ ਤੇ ਕੰਬਲਾਂ ਤੋਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹਰੇਕ ਕੰਮ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ ।